Rüzgâr, o gün sınıfın önünde konuşamadı. Elindeki kâğıtta bütün cümleler hazırdı fakat sesi, tam çıkacağı yerde durdu. Arkadan gelen kısa bir gülüş, gün boyunca zihninde büyüdü. Eve döndüğünde artık yalnızca o anı değil, o anın ona söylediği şeyi duyuyordu:
Yapamazsın.
Başarısızsın.
Bir daha deneme.
Gece, odasındaki aynada ince bir çatlak belirdi. Çatlağın ardında Zihin Krallığı vardı. Bu krallıkta düşünceler kuşlara dönüşüyor, korku sis gibi yolları kapatıyor, öfke ateşten bir dağda bekliyor, utanç karanlık mağaralarda yankılanıyor, üzüntü derin bir gölde saklanıyordu.
Rüzgâr, Niva'nın rehberliğinde bu krallıkta ilerledikçe kendisini susturan seslerle, kaçtığı duygularla ve ona kim olduğunu söylemeye çalışan Karartı'yla karşılaşacaktı. Oysa insan, içinden geçen her düşünceye inanmak zorunda değildi.
Bir duygu gelebilir, kalabilir, geçebilirdi. Korku, öfke, utanç ya da üzüntü insanın içinden geçerken onu bütünüyle tanımlamazdı. Rüzgâr'ın bulması gereken şey kusursuz bir cesaret değildi. Kendi sesini, onu susturan bütün seslerin arasından yeniden duyabilmekti.